یکشنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۸۹
| مجمع خوبي و لطف است عرار چو مهش | |
| ليكنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش | |
| |
| دلبرم شاهد و طفل است و به بازي روزي | |
| بكشد زارم و در شرع نباشد گنهش | |
| |
| من همان به كه از او نيك نگه دارم دل | |
| كه بد و نيك نديدهست و ندارد نگهش | |
| |
| بوي شير از لب همچون شكرش ميآيد | |
| گر چه خون ميچكد از شيوه چشم سيهش | |
| |
| چارده ساله بتي چابك شيرين دارم | |
| كه به جان حلقه به گوش است مه چاردهش | |
| |
| از پي آن گل نورسته دل ما يا رب | |
| خود كجا شد كه نديديم در اين چند گهش | |
| |
| يار دلدار من ار قلب بدين سان شكند | |
| ببرد زود به جانداري خود پادشهش | |
| |
| جان به شكرانه كنم صرف گر آن دانه در | |
| صدف سينه حافظ بود آرامگهش | |
نوشته شده توسط بهرام محرم زاده
در 14:4 |
لینک ثابت
•
