یکشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۸۸

زان يار دلنوازم شكريست با شكايت
گر نكته دان عشقي بشنو تو اين حكايت
 
بي مزد بود و منت هر خدمتي كه كردم
يا رب مباد كس را مخدوم بي عنايت
 
رندان تشنه لب را آبي نمي‌دهد كس
گويي ولي شناسان رفتند از اين ولايت
 
در زلف چون كمندش اي دل مپيچ كان جا
سرها بريده بيني بي جرم و بي جنايت
 
چشمت به غمزه ما را خون خورد و مي‌پسندي
جانا روا نباشد خون ريز را حمايت
 
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود
از گوشه‌اي برون آي اي كوكب هدايت
 
از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود
زنهار از اين بيابان وين راه بي‌نهايت
 
اي آفتاب خوبان مي‌جوشد اندرونم
يك ساعتم بگنجان در سايه عنايت
 
اين راه را نهايت صورت كجا توان بست
كش صد هزار منزل بيش است در بدايت
 
هر چند بردي آبم روي از درت نتابم
جور از حبيب خوشتر كز مدعي رعايت
 
عشقت رسد به فرياد ار خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخواني در چارده روايت
 
نوشته شده توسط بهرام محرم زاده در 17:54 |  لینک ثابت   • 

سه شنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۸۸

دوشم غم تو ملك سويدا گرفته بود
دودم ز سينه راه ثريا گرفته بود
 
جان را ز روي لعل تو در تنگ آمده
دل را ز شوق زلف تو سودا گرفته بود
 
ميديد شمع در من و ميسوخت تا به روز
زآن آتشي كه در من شيدا گرفته بود
 
از ديده‌ام خيال تو محروم گشت باز
كاطراف خانه‌اش همه دريا گرفته بود
 
ميخواست خرمي كه كند در دلم وطن
تا او رسيد لشگر غم جا گرفته بود
 
صبر از برم رميد و مرا بيقرار كرد
گوئي مگر كه خاطرش از ما گرفته بود
 
مسكين عبيد را غم عشقت بكشت از آنك
او را غريب ديده و تنها گرفته بود
 

ادامه مطلب
نوشته شده توسط بهرام محرم زاده در 17:46 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۸۸

                                                                         
همچو سکندر مجوي آب خضر در سواد
                                                                                  عارف دل زنده را آن ز سويدا طلب
 
نوشته شده توسط بهرام محرم زاده در 5:24 |  لینک ثابت   •