دوشنبه سیزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹

به چشمك اينهمه مژگان به هم مزن يارا
كه اين دو فتنه بهم مي‌زنند دنيا را
 
چه شعبده است كه در چشمكان آبي تو
نهفته‌اند شب ماهتاب دريا را
 
تو خود به جامهء خوابي و ساقيان صبوح
به ياد چشم تو گيرند جام صهبا را
 
كمند زلف به دوش افكن و به صحرا زن
كه چشم مانده به ره آهوان صحرا را
 
به شهر ما چه غزالان كه باده پيمايند
چه جاي عشوه، غزالان بادپيما را
 
فريب عشق به دعوي اشگ و آه مخور
كه درد و داغ بود عاشقان شيدا را
 
هنوز زين همه نقاش ماه و اختر نيست
شبيه سازتر از اشگ من ثريا را
 
اشاره غزل خواجه با غزالهء تست
»صبا به لطف بگو، آن غزال رعنا را«
 
به يار ما نتوان يافت شهريارا عيب
جز اين قدر كه فراموش مي‌كند ما را
نوشته شده توسط بهرام محرم زاده در 0:43 |  لینک ثابت   •